Rozważania ojca Michała Nowaka


Rozważania ojca Michała Nowaka OFM Conv
Czerwiec 2019
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
 
Lipiec 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
 
Sierpień 2019
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
 
Wrzesień 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30

święty Jacek...

2019-08-17



14 Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: 15 «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!» 16 Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. 17 Jezus rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi». 18 I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. 19 Idąc dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego Jana, którzy też byli w łodzi i naprawiali sieci. 20 Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim. 
Mk 1, 14-20


Mili Moi...
Kiedy otwieramy Ewangelie synoptyczne, choćby Mk, możemy dostrzec pewną prawidlowość. Jezus, który występuje publicznie, zaczyna głosić Królestwo Boże i powołuje swoich pierwszych Apostołów – o czym dziś słyszeliśmy.

Zaczynają chodzić z Nim, słuchają Go, przypatrują się temu, co czyni – uczą się… A On ich zdumiewa – fascynuje powiedzielibyśmy. Bo nie tylko mówi jak ktoś, kto ma władzę, ale dokonuje wielkich dzieł – uzdrawia, wskrzesza, rozmnaża chleb…

Fascynacja w uczniach narasta, a On u jej szczytu wysyła ich na misję – daje im władzę, wyjaśnia jak mają iść, w jaki sposób głosić. Wracają wstrząśnięci i pełni szczęścia – bo nawet złe duchy na imię Jezusa były im poddane…

Nadchodzi więc moment przełomu, który nazwałbym – ROZPOZNANIEM. Uczniowie mniej więcej w połowie drogi do Jerozolimy są pytani przez Jezusa kim On według nich jest. Piotr bierze odpowiedź na siebie i wyznaje – JESTEŚ MESJASZEM.

To deklaracja niesłychanie brzemienna w skutki, wpływająca na każdy szczegół ich codzienności – wybrzmiało głośno to, w co wszyscy wierzyli, ale być może obawiali się przyznać. On nie może być po prostu prorokiem, człowiekiem, któremu dano niezwyczajną moc… Tu musi być coś więcej. Nie do końca zdają sobie sprawę co, nie do końca pojmują treść słowa Mesjasz, ale On daje im jeszcze czas…

Formacja trwa nadal – pojawiają się nowe, pogłębione tematy – choćby władza i służba, choćby znaczenie ubóstwa w ich życiu. To wszystko w nich pracuje, ale boleśnie przekonują się, że nie rozumieją. Nie są w stanie pogodzić prawdy o Mesjaszu z zapowiedziami Jego męki, a kiedy ona nadchodzi, boleśnie przekonują się o swoich własnych ograniczeniach.

Ale ostatecznie cud zmartwychwstania usuwa w nich wszelkie blokady – stają się całkowicie wolni dla misji, do której On ich przygotowywał. Mk kończy się więc słowami - 15 I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! 16 Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. 17 Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; 18 węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie». Mk 16, 15-18

Dziś, kiedy gromadzimy się tu jako ludzie wierzący może należy zapytać wprost – siebie i was – ilu chorych już dziś uzdrowiliśmy, a może jakiegoś złego ducha chociaż wyrzuciliśmy? Nie? A dlaczego?

Czy Słowo Jezusa jest prawdziwe? Czy działało okresowo? A może jego prawdziwość skończyła się dawno i Pan uznał, że potwierdzanie słowa znakami nie będzie już nigdy w Kościele potrzebne, więc to i inne wezwania są zaledwie albumem rodzinnym, który przeglądając możemy powiedzieć – a tak wszystko się zaczęło…

Ale gdyby to Słowo było przebrzmiałe i nieaktualne, to trzeba by chyba ustalić, kiedy się zdezaktualizowało, kiedy straciło swoją moc. Na pewno nie w trzynastym wieku… Wówczas było całkiem prawdziwe, czego dowód daje nam dzisiejszy patron…

Schemat Ewangelii w jego życiu dość łatwo odnaleźć… Powołany przez Jezusa jako członek zamożnej i szanowanej rodziny, znakomicie wykształcony na zagranicznych uniwersytetach, kapłan, krewny biskupa – czyż można sobie wyobrazić lepszy początek znakomitej kariery, która przecież i w Kościele można zrobić… Predyspozycje miał Jacek najlepsze z możliwych.

Wszystko się zmienia, kiedy następuje moment rozpoznania. Dokonuje się to w Rzymie, niedaleko kościoła św. Sysktusa, gdzie Jacek spotyka św. Dominika, który ni mniej, ni więcej, ale daje wyraz prawdziwości Ewangelii, dokonując wskrzeszenia umarłego.

Oczywiście do dziś poddaje się to wydarzenie w wątpliwość, ale podania historyczne mówią, że tego dnia miały tam rozpocząć życie siostry klauzurowe – było szerokie grono gości z kardynałami na czele – była Środa Popielcowa. Wydarzyło się jednak coś szczególnego, z powodu czego zaplanowane uroczystości musiano przenieść na I Niedzielę Wielkiego Postu, kilka dni później. Jacek był tego świadkiem.

Wówczas Jacek decyduje się na zupełnie odwrotny kierunek kariery niż ten przewidywany – wówczas wybiera Chrystusa ubogiego i pokornego, poddając się formacji u św. Dominika. Nie trwa ona długo – nie ma na to czasu… Potrzeby ewangelizacyjne są zbyt wielkie i naglące…

U mendykantów w średniowieczu wszędzie było podobnie – dawano habit, a resztę zostawiano łasce Bożej. Po pół roku Jacek z grupą braci zostaje wysłany do Polski, a później odbywa prawdziwe podróże misyjne, których nie powstydziłby się św. Paweł.

Ubóstwo i pokora (nigdzie nie chce być przełożonym, stroni od urzędów) sprawiają, że chwała nieba staje się przez niego widoczna dla innych. Jego słowa są potwierdzane mocą z wysoka…

Liczba cudów zapisanych i niejednokrotnie dobrze udokumentowanych czynionych już za życia Jacka zdumiewa. I dodajmy, że należą do nich również te po ludzku najtrudniejsze – o ile wolno nam tak wartościować – nie brakuje wskrzeszeń w związku z jego modlitwą.

Mówimy – legendy o św. Jacku – dziś patrzymy na to jak na baśnie – tymczasem legenda, od słowa lego, legere, była po prostu przeznaczona do czytania. To słowo w żadnym wypadku nie wartościuje prawdziwości czytanych opowieści.

Czy one nie były prawdziwe? Czy Bóg nie mógł tego sprawić za przyczyną oddanego Mu człowieka? Czy wówczas rzeczywiście nie kwestionowalibyśmy prawdziwości Ewangelii?

A ona wciąż i zawsze pozostanie prawdziwa, bo gwarantem jej prawdziwości nie jest człowiek, ale sam Bóg, który uczynił z niej Słowo Życia. Każdy, kto potraktuje ją poważnie, doświadczy całej potęgi jej działania. Dziś, podobnie jak dawniej, niebo przeziera przez tych, którzy postawili wszystko na jedna kartę – na Jezusa.

I, co ważne, to nie są tylko księża, zakonnicy, czy siostry zakonne… Kto wie, czy dziś dużo częściej Bóg nie potwierdza prawdziwości swoich słów przez świeckich, niż przez tych, którzy z założenia są bliżej Niego, obcując z Jego świętością…

Niezależnie od tego kim się jest, jakie powołanie się realizuje, gdzie się żyje – Ewangelia mówi jasno – jeśli uwierzysz, nie dziw się znakom – one są naturalną konsekwencją wiary. One sprawiają, że Ewangelia wciąż się szerzy, a moc Boga może się objawiać, udzielać innym przez tych, którzy…

Ano właśnie – wezwani do wiary, rozpoznali w Jezusie Mesjasza i zdecydowali się całkowicie przylgnąć do Niego. Pozwolili mu siebie użyć jako narzędzie, pozwolili się posłać – dali Bogu swobodę posługiwania się nimi…

Poważna decyzja wprowadza w poważną formację – częstokroć bolesną, związaną z odkrywaniem prawdy o sobie, o własnej niezgodzie na „takiego” Mesjasza, o próbach czynienia Go na swój obraz i podobieństwo. Zwątpienia, słabości, niepokoje – nic z tego nie omija ludzi Ewangelii…

Nade wszystko jednak jest Boże Słowo – zawsze prawdziwe – tak samo prawdziwe w roku 99, 1257, czy 2019. Słowo, które objawia i wprowadza w tej świat prawdziwego Boga. W to Słowo wierzmy i jego się trzymajmy, a świat wokół nas niewątpliwie zacznie obcować z niebem.