Rozważania ojca Michała Nowaka


Rozważania ojca Michała Nowaka OFM Conv
Lipiec 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
 
Sierpień 2019
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
 
Wrzesień 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30
 
Październik 2019
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

o zaradnych...

2019-07-25



(Mt 20, 20-28) 
Matka synów Zebedeusza podeszła do Jezusa ze swoimi synami i oddając Mu pokłon, o coś Go prosiła. On ją zapytał: "Czego pragniesz?". Rzekła Mu: "Powiedz, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim królestwie, jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie". Odpowiadając Jezus rzekł: "Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?". Odpowiedzieli Mu: "Możemy". On rzekł do nich: "Kielich mój pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale dostanie się ono tym, dla których mój Ojciec je przygotował". Gdy dziesięciu pozostałych to usłyszało, oburzyli się na tych dwóch braci. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł: "Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym. Na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu".


Mili Moi…
Znów długo mnie tu nie było, ale ma to swoją, ściśle określoną przyczynę. Otóż poprzedni tydzień spędziłem wśród sióstr dominikanek w Wielowsi pod Tarnobrzegiem. Mówię, że to przysłowiowy koniec świata… Ale za to bardzo piękny koniec świata. Miejsce rzeczywiście niesłychanie urokliwe… I bez zasięgu. A dokładniej z bardzo ograniczonymi możliwościami. Kiedy chciałem sprawdzić pocztę szedłem pod klasztorny mur od strony szkoły i tam się jeszcze udawało coś złapać… Czy to nie piękne, że są jeszcze takie miejsca? A dzięki temu przeczytałem w tydzień cztery książki. I to nawet biorąc pod uwagę zajęcia, których mi tam przecież nie brakowało. A żeby było weselej, to po powrocie do domu czekała na mnie niespodzianka – nie ma internetu właściwie przez cały miesiąc, aż do końca lipca… No jak żyć? Jak się okazuje – można… I to są właściwie bezpośrednie przyczyny mojego znacznie rzadszego pojawiania się w przestrzeni wirtualnej.

Minione rekolekcje uświadomiły mi jedną ważną rzecz. Kiedy jeżdżę po kraju i głoszę w różnych klasztorach, to stykam się z bardzo różnymi zakonnymi tradycjami, które są arcyciekawe. Dominikanki zapamiętam z pięknych, głębokich, po łacinie odśpiewywanych hymnów i antyfon, których słuchałem zauroczony, z głębokich pokłonów podczas modlitwy brewiarzowej, czy z wieczornego kropienia wodą święconą… Z ogromną przyjemnością wygłosiłem rekolekcje w domu macierzystym sióstr, gdzie wszystko tchnęło spokojną i stabilną tradycją. Zakończyliśmy je w sobotę uroczystą Mszą Jubileuszową, ponieważ większość słuchaczek przeżywała właśnie swój jubileusz życia zakonnego – 25 – lecie, 50, 60 i 65 – lecie od pierwszych ślubów zakonnych. Mszy przewodniczył biskup rzeszowski, Jan Wątroba, a ja miałem przywilej głoszenia Słowa.

Musze jednak wyznać szczerze, że po tym czterotygodniowym maratonie rekolekcyjnym poczułem się bardzo zmęczony. I właściwie ten tydzień, mogę to z całą pewnością powiedzieć, przeznaczyłem na odpoczynek. Spanie i spacerowanie to dwie czynności najczęstsze, których, jak się okazało, mój organizm potrzebował. Więc chyba już doszedłem do siebie. A to właściwie dobrze, bo jutro ruszam na kolejne rekolekcje. Tym razem króciutkie, weekendowe, do sióstr boromeuszek w podtrzebnickim Małuszynie, gdzie mam się spotkać z tymi, którzy na co dzień obcują z cierpieniem, chorobą, czy innymi nieszczęściami i służą dotkniętymi nimi osobom. Po pewnym czasie mogą być „Zmęczeni miłosierdziem”. I taki też tytuł noszą te krótkie rekolekcje.

A nad Słowem dziś myślę sobie, że matka synów Zebedeusza nie budzi wielkiej sympatii. Zwłaszcza w gronie tych, którzy poczuli się oszukani czy pominięci. Może trochę w tym przysłowiowej „mentalności Kalego” – czyli – „jak Kali ukraść krowa to dobrze, ale jak Kalemu ukraść krowa, to nie dobrze”. Czy nie jest trochę tak, że kiedy nam uda się coś „załatwić” za plecami innych, to nie rodzi w nas wielkiego oporu, ale kiedy inni robią to za naszymi plecami, to… Ale zakładam również, że istnieją tacy, którzy nigdy z takich okazji nie korzystają i przed nimi chyle czoła….

Władza i przywileje, o które wnioskuje dziś zaradna rodzicielka nie są z pewnością marzeniem wszystkim. Ale to chyba taki trochę temat wywoławczy. Bo przecież plany na swoje życie mamy wszyscy. Marzeń też nam nie brakuje. Czasem wydaje nam się, że uszczęśliwiła by nas sława, albo przynajmniej dobre imię… Innym razem wydaje nam się, że spokojny żywot i brak problemów załatwił by wszystko… Bywa, że pieniążek jest szczytem marzeń… Czasem nasze przekonania są tak silne, że przekonujemy Boga do naszych pomysłów, licząc na to, że wobec naszego geniuszu nie pozostanie Mu nic innego, jak podpisać się pod naszymi propozycjami. A tu często niespodzianka…

On czasami poskramia nasze zapędy, choć nie zabrania nam marzyć. Niemniej chyba często zdaje się mówić – wyjdźmy poza te pomysły… Dziś tylko one wydają ci się rozsądne i warte rozważenia. Ja zaś widzę znacznie dalej. Mój obraz jest pełniejszy. Mam dla ciebie taki mały pomysł na początek – wejdź w służbę. Uznaj sprawy innych za ważniejsze niż twoje. Gwarantuję ci, że poczujesz się szczęśliwy. Natychmiast! Rozejrzyj się i zobacz jak wielu ludzi cię potrzebuje. Spróbuj być sługą, tak jak ja – mówi Pan. Gwarantuję ci, że się nie zawiedziesz. A za jakiś czas znów pogadamy o marzeniach i planach na twoje życie. Wtedy ci przypomnę te dzisiejsze… Nie będziesz mógł przestać się śmiać…

PS. A na zdjęciach… Wielowieś.