Rozważania ojca Michała Nowaka


Rozważania ojca Michała Nowaka OFM Conv
Sierpień 2019
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
 
Wrzesień 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30
 
Październik 2019
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
 
Listopad 2019
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30

poszukujący poszukiwani...

2018-09-18


Photo by NeONBRAND on Unsplash
(Łk 2, 41-52)
Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał On lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali Go wśród krewnych i znajomych. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: "Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie". Lecz On im odpowiedział: "Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?" Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.


Mili Moi…
Kolejne dni mijają w Poznaniu. Przygotowuję weekendowe rekolekcje powołaniowe dla sióstr franciszkanek. Przyznam szczerze, że to dla mnie swoisty test – czy ja się jeszcze nadaję do młodzieży. Czasem mam takie wrażenie, że jestem już bardzo, bardzo stary… I nie chodzi o wiek, ile raczej o sposób wartościowania, myślenia, doświadczania tej rzeczywistości. Generalnie mam wrażenie, że urodziłem się o jakieś 50 lat za późno i mało pasuję do tej epoki. W każdym razie zobaczymy jak mi z tą żeńska młodzieżą w weekend pójdzie.

Pojawiają się nowe, arcyciekawe propozycje. Dziś na przykład zostałem poproszony o napisanie recenzji artykułu naukowego. To jest dla mnie coś zupełnie nowego i jeszcze nie wiem jak się do tego zabrać. Ale przygodo naukowa trwaj… Mam nadzieję, że podołam, bo to już poważna sprawa…

Pojawiają się też pierwsze prośby o numer telefonu w konfesjonale… Piękne kobiety tylko tam chcą się ze mną umawiać… To chyba dobrze. W każdym razie cieszę się, że moje spowiednicze refleksje trafiają komuś do serca i chce się ze mną jeszcze na tym gruncie spotykać. Swoja drogą, mówię takie rzeczy, których nigdy dotąd nie mówiłem… To znaczy czuję wyraźnie, że nie są one moje, ale, jak wierzę Duch Święty macza w tym palce. Może to kwestia naszego sanktuarium i jego spowiedniczego charakteru. Może taki charyzmat był mi tu na tę chwilę potrzebny…

A wczoraj napisałem do animatorów Spotkań Małżeńskich w Poznaniu. Wszak w USA pokochałem ten ruch i stwierdziłem, że chętnie się włączę w jego prace również w Polsce. A ci piękni ludzie piszą, że Duch Święty się o nich zatroszczył, bo właśnie potrzebują księdza i już dowiedzieli się kanałami stowarzyszeniowymi (ach ta Ola i Krzysiek – serdeczności dla Was), że taki jeden nadaktywny ksiądz pojawił się na ich terenie. A zatem jak najszybsze spotkanie i do dzieła… Prawdą jest, co mówią – w Polsce praca szuka człowieka – księdza dotyczy to dokładnie tak samo…

Dodatkowym głosem wobec tego wszystkiego było dla mnie dzisiejsze Słowo… Święta Rodzina, która się trochę pogubiła… Niechcący stracili się z oczu… Im się zdarzyło, a współcześnie miałoby się nie zdarzać? Mało wokół nas rodzin, które się szukają, straciwszy się z oczu w różnorakich okolicznościach i z przeróżnych powodów. Może więc zamiast oceniać, sądzić i krytykować, warto pomagać. Spotkania Małżeńskie pomagają się ludziom odnaleźć w takiej przestrzeni, o której często nawet nie wiedzieli, że istnieje. Bywa, że to odnalezienie jest dużo głębsze i trwalsze, niż to pierwsze, o którym czasem już dążyli zapomnieć. Nie trzeba wcale wielkich problemów – mawiamy, że diabeł tkwi w szczegółach… A w Kościele, naszym środowisku zbawienia, możemy z tym diabłem powalczyć wspólnie...