Rozważania ojca Michała Nowaka


Rozważania ojca Michała Nowaka OFM Conv
Maj 2019
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
 
Czerwiec 2019
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
 
Lipiec 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
 
Sierpień 2019
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31

kwiatki...

2017-06-03

zdj:flickr/JahannesKonrad.de/Lic CC
(J 21,20-25)
Gdy Jezus zmartwychwstały ukazał się uczniom nad jeziorem Genezaret, Piotr obróciwszy się zobaczył idącego za sobą ucznia, którego miłował Jezus, a który to w czasie uczty spoczywał na Jego piersi i powiedział: Panie, kto jest ten, który Cię zdradzi? Gdy więc go Piotr ujrzał, rzekł do Jezusa: Panie, a co z tym będzie? Odpowiedział mu Jezus: Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za Mną. Rozeszła się wśród braci wieść, że uczeń ów nie umrze. Ale Jezus nie powiedział mu, że nie umrze, lecz: Jeśli Ja chcę, aby pozostał aż przyjdę, co tobie do tego? Ten właśnie uczeń daje świadectwo o tych sprawach i on je opisał. A wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe. Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał, a które, gdyby je szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by trzeba napisać.


Mili Moi…
Muszę podzielić się z Wami wczorajszym doświadczeniem radości… Otóż przed wyjazdem z Warszawy miałem zaplanowane jeszcze jedno spotkanie z pewną Bożą duszą, która nie tak dawno uczestniczyła w jednych z prowadzonych przeze mnie w USA rekolekcji ewangelizacyjnych. Przewidywałem, że będzie to zwykłe spotkanie, radosne w swojej towarzyskiej formie, krótkie, połączone ze zjedzeniem dobrej rybki… i w drogę…

Tymczasem zaczęło się od opowieści… Wie ojciec, te rekolekcje, ta ostatnia Msza… Miałam tak wiele oczekiwań… Moje życie było mocno poplątane. Tak bardzo chciałam, żeby Pan Bóg mnie dotknął… I nic. Wyszłam rozczarowana. Żadnego poruszenia. Po kilku tygodniach wróciłam do Polski. I nagle… Przyszedł Pan – z miłością. Nie tylko swoją, ale również miłością do i od drugiego człowieka. I to właśnie On stał się jej fundamentem. I to właśnie na Nim ta nasza miłość się oparła…

Po kilku minutach miałem okazje również poznać tę „miłość”, która czekała na swoją kolej w samochodzie zaparkowanym kilka ulic dalej. Jestem zachwycony… Bo pomijając czułość osób zakochanych, widziałem w oczach tych dwojga żar, ten niezwykły entuzjazm ludzi przebudzonych w wierze, tych, którzy właśnie odkryli, że Bóg jest prawdziwy i że On żyje… Z jaką fascynacja potrafili mówić o tym, czego On dokonał w nich! Z jak ogromną tęsknotą wyrażać pragnienia, żeby było Go więcej i więcej…

Kiedy siedzieli przede mną, niczym dzieci spragnione tego, co święty Paweł nazywa „niesfałszowanym mlekiem”, kiedy stawiali pytania – dziecinne, to znaczy mądre, proste, pełne zaufania, kiedy słuchali z taką uwagą, którą z rzadka tylko udaje się wzbudzić w ludziach, to moje serce szybowało gdzieś w okolicach serca Najwyższego głosząc hymn uwielbienia… Bóg jest dobry! On dokonuje takich przemian, o których człowiekowi by się nawet nie śniło. A ja mogę w tym uczestniczyć…

Być może i oni mieli nieco radości z tego spotkania. Ale ja zaczerpnąłem potężny, świeży oddech Bożej miłości. Dziś dużo łatwiej usłyszeć mi słowa z dzisiejszej Ewangelii – co tobie do tego, ty pójdź za mną… Mam takie wrażenie, jakby Pan Jezus mówiąc te słowa do mnie, mrugał znacząco okiem, zapewniając mnie, że przecież On dobrze wie, kiedy należy mi pokazać owoce mojej pracy i zobaczę je w najbardziej odpowiednim momencie. Widać wczoraj taka chwila była… Mogłem zobaczyć owoc działania Boga z taką wyrazistością, że większej nie potrzeba…

A jeśli jesteście blisko, to zapraszam do kościoła Chrystusa Króla w Gdańsku. O 20.00 zaczynamy czuwanie, podczas którego wygłoszę katechezę – „Duch Święty, ja i wojna”.