Rozważania ojca Michała Nowaka


Rozważania ojca Michała Nowaka OFM Conv
Sierpień 2019
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
 
Wrzesień 2019
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30
 
Październik 2019
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
 
Listopad 2019
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30

starzec Symeon...

2015-12-30

zdj:flickr/Vasile Hurghis/Lic CC
(Łk 2,22-35)
Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.

Mili Moi…
No i zaczęło się… Spadł w nocy śnieg… Ciężki i mokry… Marznący. Ranne szuflowanie było mocno nadwyrężające. Przypuszczałem nawet, że nikt do kościoła na poranną Mszę nie dotrze, ale trzy odważne i szlachetne dusze się stawiły. Sprawowałem więc Eucharystię we wspólnocie. A potem… Dzień taki, że tylko pod kocem się schować. Na szczęście wziąłem się za nanoszenie poprawek na ten fragment mojego doktoratu, który już został sprawdzony przez mojego promotora. Idzie to powoli i opornie, ale każdego dnia coś tam grzebię, więc jest nadzieja.

A wieczorem dużo radości. Moi parafianie porwali mnie na kręgle. Trochę rozrywki zatem. Dużo śmiechu. No i przede wszystkim radość przebywania razem. A przy okazji spotkanie z inną grupą parafian… Gdzie by się człowiek nie ruszył, tam nasi… Ucieszył mnie ten czas i był dobrym zakończeniem dnia.

A w Słowie urzeka mnie tęsknota Symeona. Bardzo lubię ten jego hymn, który odmawiamy w modlitwie Kościoła zawsze przed snem. Życie, które wypełniło się. Oczekiwanie, które dobiegło kresu. Być może jest mi on tak bliski dlatego, że i ja odczuwam wielką tęsknotę za Bogiem. Chciałbym być jeszcze bliżej, jeszcze pełniej realizować moje powołanie, jeszcze głębiej i doskonalej rozumieć Jego wolę.

Symeon nie stawia niczego ponad to objawienie, którego dostąpił. Nic bowiem nie może się równać spotkaniu Mesjasza. Nawet nasze ziemskie życie nie jest bardziej wartościowe. Każdy, kto zobaczył Jezusa tu na ziemi, może spokojnie umierać, bo już niczego ważniejszego nie zobaczy na tym świecie. Myślałem o tym dziś, klęcząc o poranku przed Najświętszym Sakramentem. Patrzyłem na Niego, widziałem Go moimi oczami. Moje życie nie będzie na tej ziemi bardziej spełnione, niż jest teraz. Właśnie dlatego, że mój Bóg pozwolił mi siebie oglądać. I choć tak po ludzku chciałbym jeszcze pożyć, żeby popracować jeszcze dla Niego, to jednak wraz z całym Kościołem powtarzam – w ręce Twoje, Panie, powierzam ducha mojego… Ty decyduj… Jestem człowiekiem szczęśliwym. Już dziś.